Wiadomości z Katowic

Teatr Bolszoj na ekranie KinoTeatru Rialto

  • Dodano: 2012-08-29 08:45, aktualizacja: 2012-08-29 09:02

Koniec wakacji oznacza powrót cyklu transmisji spektakli baletowych z Teatru Bolszoj w Moskwie. Na pierwszą transmisje zapraszamy już 30 września, kiedy pokażemy SYLFIDĘ – spektakl który zapoczątkował erę romantyzmu w teatrze baletowym. Nie zabraknie baletowej klasyki: JEZIORA ŁABĘDZIEGO,  DZIADKA DO ORZECHÓW, ŚWIETA WIOSNY czy ROMEA I JULII.     

 
Teatr Bolszoj jest międzynarodowym symbolem rosyjskiej kultury, a jego zespół baletowy należy do największych i najdoskonalszych na świecie, będąc powszechnie kojarzonym z niezwykłym przepychem realizacji scenicznych oraz przede wszystkim niezwykłym kunsztem tancerzy. Repertuar Baletu Teatru Bolszoj, zawiera zarówno arcydzieła klasyki baletowej, jak i produkcje nowoczesne. Obecny dyrektor artystyczny Yuri Burlaka szczególnie ceni dzieła XIX-wieczne, wystawiane w oparciu o oryginalne choreografie.
 
Program transmisji:
 
30 września | niedziela | 17.00
SYLFIDA
 
21 października | niedziela | 17.00
JEZIORO ŁABĘDZIE (retransmisja)
 
25 listopada | niedziela | 17.00
CÓRKA FARAONA 
 
16 grudnia | niedziela | 16.00 
DZIADEK DO ORZECHÓW (retransmisja)
 
27 stycznia | niedziela | 16.00
BAJADERA 
 
10 luty | niedziela | 16.00
DON KICHOTE (retransmisja)
 
31 marca | niedziela | 17.:00
ŚWIĘTO WIOSNY 
 
12 maja | niedziela | 17:00
ROMEO I JULIA 
 
Bilety: 42 zł (ulgowe), 50 zł (normalne), karnet na wszystkie transmisje – 336 zł 
 
 
Opisy spektakli
 
SYLFIDA
 
Balet w dwóch aktach.
 
Muzyka: Herman Severin Lovenskjold
Libretto: Adolphe Nourrit i Filippo Taglioni
Choreografia: Auguste Bournonville
 
Sylfida zajmuje szczególne miejsce w historii tańca: wystawienie jej zapoczątkowało epokę baletu romantycznego. Treść Sylfidy stała się wzorem dla innych baletów, w których powtarza się podobny schemat tematyczny: niespełniona miłość człowieka do nieziemskiej zjawy, prowadząca do konfliktu ze światem realnym. Jest to jednocześnie triumf tancerki – ucieleśnienia wdzięku, eterycznej lekkości melancholijnego liryzmu, a więc prototyp Giselle, Odetty czy Ondyny, rusałki otulonej w powiewne, białe muśliny. Toteż w Sylfiadzie zamiast bohatera noweli – Trilby, elfa zakłócającego szczęście małżeńskie szkockich rybaków, występuje zjawa kobieca, która podobnie jak Trilby może ukazywać się i znikać, niewidzialna dla niepowołanych oczu. Libretto baletu Sylfida, opracowane przez znanego śpiewaka Opery Paryskiej, Nourrita, zyskało uznanie dzięki prostocie akcji wzruszającemu zakończeniu. Napowietrzne loty Sylfidy i jej towarzyszek, unoszących się za pomocą „flugów”, dodały baletowi niezwykłego uroku, a czysta w rysunku, prosta i harmonijna choreografia Taglioniego stała się wzorem dla wielu choreografów epoki romantycznej.
 
Czas trwania: 120 minut 
 
 
JEZIORO ŁABĘDZIE 
 
Muzyka: Piotr Czajkowski
Choreografia i libretto: Yuri Grigorovich na podstawie Władimira Biegiczewa i Wasilija Gelcera
 
Jezioro łabędzie należy do arcydzieł baletowych XIX wieku. Paradoksalnie jednak, prapremiera dzieła mająca miejsce w 1877 roku w Moskwie, poniosła klęskę. Przyczyną niepowodzenia była dość słaba choreografia oraz brak zrozumienia dla muzyki Czajkowskiego, która wbrew intencjom kompozytora została zmieniona i „wzbogacona” melodiami z innych baletów. Dopiero ponowne wystawienie baletu w nowej wersji choreograficznej Petipy i Iwanowa zapoczątkowało pasmo sukcesów.
Czajkowski, dążąc do stworzenie muzyczno – choreograficznego dramatu, stał się pionierem ścisłego powiązania muzyki z tańcem, pragnąc oddać za pomocą dźwięków nastroju wynikającego z libretta, ze szczególną rolą instrumentacji w muzycznej charakterystyce postaci i sytuacji. Podobnie jak twórcy oper, posłużył się techniką motywów przewodnich oraz przekształcaniem myśli tematycznych. Mimo tradycyjnej konstrukcji dzieła, według obowiązującego wówczas w sztuce baletowej schematu, akcja zachowuje logiczną ciągłość. Obecne wystawienie Jeziora łabędziego przez moskiewski Teatr Bolszoj w wersji Grigorovicha bazuje na najdoskonalszych choreografiach duetu Petipa – Iwanow oraz A. Gorskiego.
 
Czas trwania 125 minut. 
 
 
CÓRKA FARAONA 
 
Balet w 3 aktach.
Muzyka: Cesare Pugni
Libretto: Jean-Henry Saint-Georges i Maurice Petipa
Choreografia: Pierre Lacotte
Czas trwania 175 minut. 
 
 
DZIADEK DO ORZECHÓW 
 
Balet w dwóch aktach
 
Libretto: Yuri Grigorovich w opraciu o scenariusz Mariusa Petipy i Iwana Wsiewołożskiego na motywach baśni A. Dumasa ojca  „Casse – Nosette” według powieści „Dziadek do orzechów  i Król myszy” E. T. A. Hoffmanna.
Choreografia: Yuri Grigorovich
 
„Dziadek do orzechów” to niezwykła baśń, której akcja rozgrywa się w wieczór wigilijny poprzedzający Boże Narodzenie. Mała Marie wśród licznych prezentów otrzymuje dziadka do orzechów. Ten niepozorny przedmiot szczególnie przypada dziewczynce do serca, z czasem przeistaczając się w pięknego Księcia zabierającego swa właścicielkę do zaczarowanej krainy słodyczy. Balet przybiera popularną w XIX stuleciu formę divertissement – konstrukcję, na którą składa się szereg tańców solowych i zespołowych, dość luźno związanych z rozwojem akcji scenicznej. Zderzenie świata realnego ze światem dziecięcych marzeń i fantazji zostało mistrzowsko przedstawione za pomocą muzyki, w szczególności niezwykle barwnej instrumentacji. Początkowo kompozycja Czajkowskiego w choreografii Lwa Iwanowa nie spotkało się z entuzjazmem publiczności i krytyki, dziś należy do kanonu najwybitniejszych dzieł baletowych XIX stulecia i cieszy się nie słabnącą popularnością, będąc zgodnie z tradycją szczególnie chętnie wystawianym w okresie Bożego Narodzenia przez zespoły baletowe na całym świecie.
 
Czas trwania: 125 minut.
 
 
BAJADERA 
 
Balet w 3 aktach.
 
Muzyka: Ludwig Minkus
Libretto: Marius Petipa i Sergei Khudekov
Choreografia:  Marius Petipa
 
Piękna hinduska baśń o miłości, której siła wykracza poza śmierć. Tytułowa tancerka świątynna Nikija poświęciła się bogom, jednak pokochała z wzajemnością szlachetnego wojownika Solora. Równocześnie wszechwładny Radża upatrzył sobie dzielnego młodzieńca jako kandydata na męża swojej córki Gamzatti. Aby uwolnić córkę od konkurentki, podstępnie naraża ją na ukąszenie jadowitej żmii. Nikija umiera ze złamanym sercem, a Solor we śnie jak Orfeusz wędruje za ukochaną do Królestwa Cieni. Tymczasem Gamzatti triumfuje i wiedzie zbolałego narzeczonego do ślubu. Jednak bogowie, chcąc pomścić śmierć swojej kapłanki, niszczą świątynię i unicestwiają wszystkich uczestników ceremonii. Dopiero teraz dusze Nikii i Solora jednoczą się na całą wieczność. Legendarna gwiazda baletu Natalia Makarowa wystawiła u nas swoją uznaną w świecie wersję Bajadery według najlepszych petersburskich tradycji. To pełne rozmachu, barwne, baśniowe widowisko, zaś słynna scena baletowa Królestwo Cieni w niedoścignionej choreografii Mariusa Petipy i w wykonaniu naszego baletu wzrusza do głębi, pozostawiając niezatarte wrażenie.
 
Czas trwania: 210 minut
 
 
DON KICHOTE 
 
Balet w trzech aktach
 
Muzyka: Ludwig Minkus
Choreografia: Alexei Fadeyechev,
Libretto: Marius Petipa na podstawie powieści Miguela Cervantesa.
 
Don Kichot stworzony dla Teatru Bolszoj w 1869 r. przez Mariusa Petipę to typowy przykład XIX-wiecznego divertissement baletowego. Zabawne przygody Don Kichota oraz jego towarzysza Sancho Pansy, przedstawione są w licznych obrazach przybierających postać wariacji solowych, duetów i tańców zespołowych. Muzyka, komponowana według obowiązującej wówczas konwencji, stanowiła jedynie kanwę dla choreografii, której podporządkowany był zarówno charakter, forma instrumentalna, jak i czas trwania kompozycji. Niemniej Minkus starał się zespolić dzieło za pomocą muzycznej charakterystyki głównych postaci, a ze względu na miejsce akcji, w utworze pojawiają się rytmy i zwroty melodyczne mające ewokować muzykę „hiszpańską” i „cygańską”. Na uwagę zasługują kostiumy do dzieła, powstałe na bazie szkiców Vasilyego Diyachkova z 1903 roku.
 
Czas trwania 180 mint
 
 
ŚWIĘTO WIOSNY 
 
Libretto: Igor Strawiński i Nikołaj Roerich 
Muzyka: Igor Strawiński
Choreografia: Wacław Nizyński
 
Treść baletu Święto wiosny osnuta jest na wierzeniach i obrzędach pogańskiej Rusi, związanych z nadejściem wiosny. Co roku o tej porze składano Ziemi ofiarę z człowieka, by zapewnić obfite plony i pomyślność dla plemienia. Balet odtwarza niezwykłą atmosferę fanatyzmu tego pogańskiego kultu i barbarzyńską siłę witalną pierwotnych ludzi. Choreografia Niżyńskiego Przypominała ożywione, grubo ciosane posągi kamienne, poruszające się ruchami ciężkimi i ostrymi, ciążącymi ku ziemi. Atmosferę tę podkreślała sugestywna muzyka Strawińskiego, potężna w brzmieniu i obfitująca w mocne kulminacje orgiastycznych tańców, zmienna rytmicznie, zaskakująca niespodziewanymi synkopami, akcentami i fermatami. Lapidarne ujęcie niezwykłej tematyki, niekonwencjonalna choreografia, zrywająca z kanonami tańca klasycznego, oraz trudna dla ówczesnego widza muzyka wywołały prawdziwy szok. Był to balet wyjątkowy, awangardowy, wyprzedzający znaczne swą epokę.             
 
Czas trwania: 110 minut
 
 
ROMEO I JULIA 
 
Muzyka: Sergiej Prokofiew
Libretto: Sergiej Prokofiew, Sergiej Radlov, Adrian Piotrovski na podstawie dramatu Williama Szekspira "Romeo i Julia"
Choreografia: Yuri Grigorovich
 
Romeo i Julia to jedna z czołowych pozycji baletu radzieckiego. Libretto, mimo pewnych drobnych odstępstw od dramatu Szekspira, jest dokładną jego transpozycją, oddaje myśl przewodnią i klimat emocjonalny oraz realia tła historycznego. Akcja składa się z krótkich epizodów, połączonych na zasadzie montażu filmowego w jeden wątek dramatyczny. Subtelne sceny liryczne oraz narastający stopniowo ich tragizm wyrażają przemiany duchowe bohaterów, zwłaszcza Julii, która pod wpływem miłości i cierpienia przeobraża się z beztroskiej dziewczyny w dojrzałą, silną kobietę. Sceny zbiorowe, inspirowane dziełami mistrzów włoskiego Renesansu, nakreślone są z rozmachem, uwypuklają kontrast między ceremonialna etykietą bogatych dworów mieszczańskich a jędrną żywiołowością zabaw ludowych. Muzyka z niezwykła jasnością oddaje prostymi środkami romantyczną atmosferę dramatu. Postacie są charakteryzowane za pomocą krótkich, wyraźnych tematów melodycznych, ulegających przeobrażeniom w miarę duchowych przemian bohaterów. Jest to muzyka ilustracyjna, zespolona z akcją; cechuje ją też kontrastowość nastrojów, oryginalność inwencji, lekkość i wdzięk.               
 
Czas trwania: 145 minut.  

Dodaj komentarz

chcę otrzymać bezpłatny newsletter portalu mojeKatowice.pl.

Więcej informacji na temat przysługujących Państwu praw zawarliśmy w Polityce Prywatności.